بسم الله الرّحمن الرّحیم

سیزدهم جمادی الاوّل تا سوّم جمادی الثّانی، ایّام گرامیداشت شهادت نخستین مدافع امامت و ولایت، حضرت صدّیقه طاهره، فاطمه زهرا سلام الله علیها را محضر حضرت ولیّعصر (عج) و تمامی شیعیان و دوستداران آن حضرت بویژه شما دانشجویان گرامی تسلیت می گوییم.

نخستین ستاره ای بودی که در عرش به خورشید نبوت رسیدی؛ ستاره ای نیلی به رنگ جراحت آسمان و زخم زمان؛

ای ام ابیها! ای مهربان ترین مادر، حبیبۀ حق و شفیعۀ حشر! پدر و مادرم فدای پینۀ دست هایت باد. تو محور آسیای ایثاری و اولین علت خلقت. ای مادر رسالت و همتای ولایت!

به روزهایی می اندیشیم که پس از واقعۀ عظیم غدیر، همراه با حسنین به خانه های اهل مدینه می رفتی و با بیان وحیانی خویش حجت الهی را بر غافلان تمام می کردی و بدین سان از آغاز، حمایت از ولایت، سرلوحۀ خصایل آسمانی ات بود.

غبار غم از سیمای زیبای علی می زدودی؛ و بر زخم های فزون از ستارۀ پیکرش که نشان از رزم با باطل داشت مرهم می نهادی. فتوحات مولا، رهین مهربانی توست؛ هنوز خطابه های رسایت سراج راه مجاهدان است و بر آفاق تاریخ می تابد.

پارۀ تن رسولِ یار بودی و یگانه یاور یکتا امیر عاشقان. تلألؤ ذوالفقار علی وامدار عزم و عزت تو بود.
نگاه که بر بی بصیرتان و دنیا پرستان غضب می کردی، غضبناکی آفریدگار قادر آشکار می شد؛ رضای تو رضای حق بود و با خرسندی ات تمامت اهل عرش و ساکنان قدس، قرین شعف می شدند.

وصله های چادر و بوریای خانه ات، تمنّیات و تمایلات خاکیان را به هیچ می انگاشت. صالحان و صدیقین و مقرّبان ملکوت، آرزومند خدمتگزاری خاندان خدایی ات بودند؛ و بانوان برگزیدۀ حق، رفت و روب آستانۀ خانۀ اهل بیت(ع) را تمنا می کردند؛ و با این وصف، دستان مبارکت که بوسه گاه اشرف رسولان بود از فزونی تلاش مهرآگینت پینه بسته بود.

همۀ قصرهای جنت و تمام گهرها و آذین های باغ بهشت، ذره ای از غبار خشت خانه ات هستند؛ و هستی، جلوۀ یک سجود سالکانۀ تو؛ اگر نبودی، افلاک و آفریدگان به وادی حیات نمی رسیدند.

ما «اسیر» عنایت تو هستیم و «مسکین» و محتاج شفاعتت. اینک «یتیم» هجران توییم و سیه پوش نیلوفر ساقه شکسته ی شهود؛ « و یطعمون الطعام علی حبّه مسکیناً و یتیماً و اسیرا». ما را نیز به طعام معرفت و محبت، میهمان کن و از زلال زمزم خیر کثیر، بنوشان ای عطیۀ عرش!

سلام بر غمگنانه ترین روایت ولایت!

امروز جان علی از تن مفارقت کرد، گرد یتیمی بر رخسار مهسای زینب نشست، موسم تنهایی حسن فرا رسید، حسین از همین لحظه، کربلایی شد و طلیعه ی عاشورا بر صحیفه ی راز، تابید.

ای مهدی موعود، ای آخرین حجت یار! تو شاهدی که مادر سادات را شبانه به جانب مزاری ناپیدا مشایعت کردند و پیکر زخمی شقایق باغ ولایت را به آغوش خاک سپردند و علی بی یاور شد. ای قائم آل یاسین، ای شمس بنی هاشم، ای برپا کننده ی قسط ، ای احیاگر عدل علی! ذوالفقار قیام از نیام برآور و روا مدار که چنین، امواج غم بر دریای دل شیعه بیفزایند.

اینک در شعاع آفتاب خرداد¹، اندوهی سترگ بر شکوفه های قلب شیعه سایه گستر شد. ستارۀ امید نبی بر خاک فتاد و موج دریای دل علی به ساحل فرقت رسید و برترین آشنای عرشیان بر فراز دست سپیداران در سیاهی شب به ضیافت سرخ لقا نایل شد.

مادر، چه غریبانه از دیار عاطفه ها هجرت کرد و در مشایعتش مرغ دل تا فراسوی آسمان کوچید. معتصمین شیطان، تلخی شوکران فراق را در کام یاران سپیده ریختند. وا حسرتا! مهتاب نیلی شفاعت به محاق نشست و طوبای رعنای ولایت و آذین صحیفۀ شهادت، پای به معراج نهاد و سایه ی همای عنایتش را از ماسوا برچید.

امروز از سیمای یاس ها و نسترن های بهاری، نکهت غم می خیزد. امروز شقایق های دشت بیقراری، سیاهپوش زهرای آل یاسینند؛ و از سمت آبی دلدادگی، سحاب حزن و توفان حسرت به آسمان احساس سرخ شیعه رسیده؛ و بارش اشک و تراوش زمزم عشق و ریزش آبشار حرمان و رویش غنچه های درد و داغ، منظر بهار غمند و عندلیب عاطفه را به نغمۀ فرقت فرا می خوانند.

یا فاطمه، یا سیدتنا و مولاتنا!
ادرکنا!

منبع مقاله: خبرگزاری بین المللی قرآن
1: ظاهرا این مقاله ذر سالهای 81 یا 82 که ایام شهادت حضرت زهرا (س) در ماه خرداد واقع شده بوده نوشته شده است، که به دلیل منع نویسنده از هرگونه ویرایش و تغییر، همان متن اصلی و بدون ویرایش تقدیم گردید.